ساخت انواع پروتز دندانی متحرک
وقتی میگیم «دست دندانِ قدیمی»، منظورمون همین پروتزهای کامله. اینها برای کسانی ساخته میشن که هیچ دندانی توی یک یا هر دو فک ندارن.
- ساختار: یه پایه آکریلیکی (معمولاً صورتیرنگ شبیه لثه) که دندانهای مصنوعی روی اون سوار شدن.
- نحوه گیر: این پروتزها به کمک «مکش» (Suction) روی لثه و استخوان فک ثابت میمونن. البته توی فک پایین به خاطر وجود زبان و حرکتِ عضلات کف دهان، معمولاً گیر کردنش کمی چالشبرانگیزتر از فک بالاست!
۲. پروتز پارسیل (تکهای – Partial Denture)
وقتی بیمار هنوز چند دندانِ طبیعیِ سالم داره، پروتز کامل گزینه درستی نیست. اینجا از «پارسیل» استفاده میکنیم تا جای خالی دندانهای از دست رفته رو پر کنه.
- پروتز پارسیل آکریلیکی (فلیپر): ارزونترین و سادهترین مدله. بیشتر به عنوان راهکار موقت استفاده میشه.
- پروتز پارسیل کرم-کبالت (Cast Partial): این دیگه تهِ تکنولوژیِ پروتزهای متحرکه! یه اسکلت فلزیِ فوقالعاده مستحکم و دقیق داره که با قلابهای مخصوص، به دندانهای طبیعیِ باقیمونده گیر میکنه.
- مزیت: انتقال نیروی جویدن به دندانهای پایه، ثبات بسیار بالا، و ضخامتِ خیلی کمتر نسبت به مدل آکریلیکی.
۳. پروتزهای منعطف (Valplast)
اینها یه جور پروتز پارسیل مدرن هستن که از مواد نایلونیِ خاص ساخته میشن.
- ویژگی: نه فلز دارن، نه قلابهای زشتِ فلزی. خیلی منعطفان و احتمال شکستنشون کمه.
- نکته نِردی: چون لبههاشون خیلی نازکه و رنگشون همرنگ لثه است، از نظر زیبایی خیرهکنندهان، ولی چون انعطاف دارن، نباید برای هر موردی استفاده بشن؛ تشخیصِ دندانپزشک اینجا حیاتیه!